الان خیلی سخته واسم که توی این ساعت شب دارم مینویسم . توی سایت دانشکده چند نفری نشستن سرگرم کار خودشون و منم دارم به هزار روش مختلف یه جوری خودم رو سرگرم میکنم. دارم مینویسم که اگه تو نوشته هام حرف نزنم به خدا خفه میشم...

توی این ساعت از شب تنهام... مثل تمام شبها و روزهای دیگم...

تقصیر خودمه... فقط تقصیر خودمه که تنهام... اینکه هیچ دوستی ندارم که توی این ساعت با من باشه... خب من دیگه دارم کم کم تنهاییم رو میپذیرم... کار دیگه ای میشه کرد؟ فکر نمیکنم بشه...

من همینم... همین آدم بدخلق... مغرور... غیر قابل پیش بینی... شهرستانی.... احساسی... بی جنبه... پر سر و صدا... فعال... یک دنده... لجباز... تک رو... گاهی بیفکر... با کلامات عامیانه... اهل یه سری فکر خاص... که یکسری ها رو آدم حساب میکنم و یکسریها رو نه...و البته یکسریها هم من رو آدم حساب میکنن و یکسریها نه!!!

بچه تر که بودم از دخترا فرار میکردم... فکر میکردم اگه به یه دختر سلام کنم توی آتیش جهنمم... بعدش به خاطر شرایطم اونقدر در خودم فرو رفته بودم و قکرم مشغول بود که اصلا نمیفهمیدم آدمهای دور و برم چیکار میکنن به خاطر همین یه رفتارهایی میکردم که همه رو ناراحت میکرد...

چراغهای سایت خاموش شدن بقیش باشه بعدا...

پرداختن به این که معنای زندگی چیست و اینکه حقیقت را باید در کجا پیدا کرد و نوعی اندیشه مثلی افلاطونی که حقیقتی ورای جهان روزمره وجود دارد تفکری است که شاید به نظر می رسد بزرگترین توهم اندیشیدن درباره ی زندگی انسانی است. زندگی اولین حقیقتی که دارد خودش است یعنی زندگی و این البته آخرین حقیقتش هم هست. زندگی به تنهایی و با تمامی دردهایش باز هم زندگی است که اگر نبود و ما واقعا اعتقاد داشتیم زندگی پوچ است خود را خلاص میکردیم. اینکه هنوز داریم زندگی میکنیم با تمام حرفهایی که در مورد پوچ بودن زندگی گاه گداری میزنیم یا ژست روشنفکر مابانه است یا نتیجه ترس و ناتوانی ما...

من هر روز بارها با آدمهایی برخورد میکنم که از بیهوده و پوچ بودن زندگی حرف میزنند اما همیشه به آنان میگویم خوب اگر زندگی اینقدر گند است چرا خود را خلاص نمیکنید...؟

مطمئنا زندگی چیز فوق العاده زیبایی نیست ولی من پذیرفته ام زندگی همین است با تمام روزمرگی هایش زندگی همین است... همین چای خوردن یا وبلاگ نوشتن یا کتاب خواندن. اشتباه نکنید منظورم بی ارزش بودن زندگی نیست... منظورم این است که همین کارها به تنهایی آنقدر مهم و ارزشمند است و آنقدر حقیقی است که بنظرم هیچ حقیقت عجیب و غریبی نمیتواند از این ملموستر باشد...

خوب بازم حالش رفت...  فعلا...