بعضی وقتها دست خودت نیست. بهم میریزی. نه اینکه بی دلیل. نه... وقتی میشنوی دوستی خودش را می اندازد از طبقه چهارم پایین دوباره احساس خفگی بهت دست میدهد. احساس اینکه انگار مرده ای... احساس مزخرف بودن کل زندگی که میانش هستی و راه فراری هم نداری بعد هم فکر میکنی زرتی بپری پایین همه چیز حل میشود؟ که نخیر نمیشود و اول راه است بخدا... اول راه درد و رنجی که داشتی نه که اول راه درد و رنجی شدیدتر... درد و رنجی که هیچوقت پاپان ندارد و حالا گیرم که این میان و در میانه توصیف کردن زندگی که البته من کاری جز توصیف ندارم و میان همینم هم دخالت میکنم و روایتی شخصی می سازم از چیزی که شخصی نیست و روایت هم شخصی نیست. هیچ چیزی شخصی نیست حتی دردها و رنجهای خیلی شخصی که فقط حسشان شخصی است و بارشان بر دوشت شخصی است و علتش نه هیچوقت... هیچوقت علت این دردها شخصی نیست... نبوده است... حالا گیریم که موقع وق زدن قلمم من زبان را به گا بدهم... آنهم درست و حسابی... کدام زبان؟ ها کدام زبان؟ زبانی که هیچ از خودش ندارد و از اصلش به گا رفته است... رسم الخط عربی و پر از واژه های زبانهای مختلفی مثل تلفن فرانسوی و آقا و خانم مغولی و الی ماشا الله واژه عربی و ترکی و لری و کردی و گیلکی و اصلا شیر تو شیر کامل... اصلا چه کسی گفته است باید حرمت زبان را به قولی پاس داشت؟... توی این هاگیر واگیر بدبختی و فلاکتی که هر روز به چشمم میبینم و به چشممان میبینیم گیریم که من میان توصیفم از سر خشم و بیسوادی اصلا زبان را رسما به قولی به گا میدهم... به کجای دنیا بر میخورد؟... گیریم که اصلا من دری وری هم بگویم... خب که چی؟ به گوش چه کسی میرسد؟ زبان!!! میانجی زبان را گیر ندهید... زبان میانجی... خدای من!!! دیگر ایرادی نبود؟.... اصلا مگر زبان ناموس است؟ ها؟ حالا مثلا پس و پیش گفتن و اغلاط نوشتن پرده بکارت زبان را میدرد؟... حالا گیریم درید... به کسی چه؟... زبان همیشه فاحشه بوده است و خواهد بود... زبانی که از راه نرسیده از هر کسی خورده است و بارش گرفته و تحفه ای پس انداخته است... هه.... زرشک... دختر مردم خودش را از طبقه چهارم می اندازد پایین آنوقت شما با خیال راحت در مورد گاییده شدن زبان... بخدا دیگر دارم عق میزنم... امروز از آن روزهای کوفتی من است....